مرصاد

«آب و آتش» زدن براي رابطه با مصر

بسم الله الرحمن الرحیم

در حالی که از شنیدن موضع گیری وزارت امور خارجه درباره مستند اعدام فرعون که افاضه فروده بودند « این فیلم موضع رسمی جمهوری اسلامی نیست» شدیدا خشمگین بودم ، در وبلاگ آب و آتش متعلق به آقای دژاکام مطلبی به قلم خود ایشان دیدم که حجت را بر من تمام کرد و بر خود فرض دانستم پاسخی را بر آن بنویسم .البته بر حضرات وزارت امور خارجه که حرجی نیست اما ایشان در کسوت ارزشمداری ، در کمال بی انصافی و با احتجاجاتی به ظاهر اصول گرایانه به ارزشمند ترین اصولی که امثال منی هنوز به آن احساس وفاداری می کنند تاخته اند ، آن هم بدون ارائه هیچ دلیل خاصی! آقای دژاکام از آن دسته آدم هایی است که به بی آزاری شهره است اما در برخی بزنگاه ها چنان نیشتر به زخم می زند که گویی ...بگذریم. واما درباره مطلب چندی قبل وبلاگ آب و آتش:
جناب دژاکام مطابق قواعد اخلاقی و اسلامی که " حداقل در ظاهر " خود را کاملا مقید به آن ها نشان می دهند باید معلوم کنند که با چه دلایلی استدلال مخالفان رابطه با مصر را به کنایه " حداقل در ظاهر " عنوان می کنند ؟ اصولا این سوال پیش می آید که چه کسانی جز اصول گرایان و جریان های مستقل سیاسی مخالف برقراری ارتباط با " مصر " هستند ؟ دوم خردادی ها ؟ گروهک های ملی و مذهبی ؟ ضد انقلاب خارج نشین ؟ و آیا این گروهها برای اثبات عقاید خود از " امام " مایه می گذارند ؟
استاد دژاکام ! راستی نظر شخص شما درباره خیانت سادات و موافقت نامه کمپ دیوید چیست؟ نکند شما هم او را رهبر نابغه عرب می دانید که مخالفینش بعدا به حقانیتش اعتراف خواهند کرد؟ راستی این جمله برایتان آشنا نیست؟ آیا شما هم امروز به حقانیت آن رهبر نابغه اعتراف می کنید؟ آیا شما برقراری رابطه با رژیم مصر را دلیلی بر انکار موضع تاریخی و به قول خودتان «هوشیارانه و راهبردی و مهم»امام امت و جمهوری اسلامی ایران نمی دانید؟ البته این سوالات بسیار کلی است و بهتر است وارد جزئیات نوشته علمی شما بشویم:
جناب آقای دژاکام در کتابت خود با عنوان « چرا باید با مصر رابطه کامل سیاسی داشته باشیم» اطلاعات سیاسی شان را به رخ خوانندگان که ( لابد فکر می کنند «بی سواد» و «جلمبر»ند ) کشیده و به آنان یاد آوری می نمایند که « تصمیم گیری های سیاسی در اکثر اوقات تابعی از شرایط ملی و بین المللی است »!!. خود ایشان به قدری بر فضاحت این برهان غیر مکتبی آگاه است که بلافاصله در جمله بعد با پرانتزی رقت بار " منافع جهان اسلام " را وارد معادلات علمی! خود می کنند تا مبادا متهم شود که دامان اصولگرایی خود را به قوانین ماکیاولیستی حاکم بر عرصه سیاست بین المللی آلوده کرده است و در مرحله بعد ، اتفاقا به " بسیاری از کسان " اقتدا کرده و برای مشروعیت بخشیدن به ذهنیات " فوق اصولگرایانه خود " مجبور می شود "حداقل در ظاهر " به نظرات " آن موقع " امام استناد کند و چند مورد انگشت شماری را که امام عزیز شخصا به تغییراتی در شکل اجرای منویات خود اقدام نمودند را " زمینه های فراوان " قلمداد کرده و نشان دهد که پیرو مکتب همان بزرگوار است . این جناب البته فراموش کردند یا شاید هم اساسا خبر نداشتند که همین امام ، حاضر نشد پشتیبانی از مجاهدان افغانی را در ازای قطع ارسال موشک های دور برد روسی به عراق متوقف کند و یا حکم اعدام سلمان رشدی را با وجود تحریم سیاسی و اقتصادی تمام دنیای غرب به حالت تعلیق درآورد ، یا به بهای عدم توزیع بخشی از مواد مخدر ترانزیت شده به اروپا در ایران ، راه عبور کاروان های قاچاق را به اروپا باز بگذارد یا...

جناب دژاکام! اشراف امام خمینی بر منابع دریافت و برداشت احکام و تقوا و شجاعت ایشان و ایمان و التزام عمیقشان به اسلام ناب محمدی را ممکن است بتوان منشاء برخی تجدید نظر ها در تصمیمات...

ادامه مطلب

نوشته شده توسط مهدی بختیاری |